मानिस महत्वाकांक्षी हुन्छ । एकपछि अर्को ईच्छा र चाहना राख्नु र त्यसैको पछाडि मन दगुराउनु मानिसको स्वभाविक वृत्ति भित्र पर्ने सामान्य कुरा मानिन्छ ।
समाजमा यस्ता पनि भूँई मान्छे छन् जसले दिनभर एक थाली नरिवल विक्री गर्छन् अनि सोही नरिवलको टुक्रा बेचेर कमाएको पैसामा सारा जिन्दगी चलाउँछन् । नरिवलको पिस चिटिक्क मिलाएर राखेको देखिने सानो थालीबाट नै आफ्नो घरसंसार चलेको छ ।
रौतहट जिल्लाको यमुनामाई गाउँपालिका सरुवाठा घर भएका ३६ वर्षे सुरेन्द्र वैठा भूँई मान्छे हुनुहुन्छ । उहाँको दिनको शुरुवात नै नरिवलका दाना खरीद गर्नुबाट हुन्छ भने ती दानालाई टुक्रा पारेर एक थालीमा सजाउने र बजारमा विक्री गरेपछि एक दिनको काम पुरा हुन्छ । सामान्य लेखपढ मात्रै भएका वैठा अति सरल, पेशाप्रति इमान्दार र नम्र स्वभावका हुनुहुन्छ ।
कास्कीको पोखरामा वसेर नरिवल बेच्दै आउनु भएका वैठाले प्रायजसो गण्डकी हस्पिटल आसपास नरिवलका पिस थालीमा राखेर विक्री गर्दै आउनु भएको छ । नरिवल विक्री गरी सवै खर्च कटाएर दिनको ५ सय रुपैयाँ वचत गर्ने वैठा आफ्नो पेशा प्रति सन्तुष्ट र खुशी हुनुहुन्छ । वर्षेनी नेपालबाट हजारौ युवा दैनिक खाडी मुलुक दुई पैसा कमाउन गैरहेको अवस्थामा नरिवल व्यापारी वैठा भने आफ्नै देशमा रमाउनु भएको छ । खुशीका साथ आफ्नै परिवारसँग सुखदुख साट्दै बस्नुभएको छ ।
नरिवल व्यपारी वैठा भन्नुहुन्छ–म आफ्नै देशमा बसेर थोरै पैसा भए पनि कमाएको छु । म धेरै पढेको मान्छे हैन । म काममा दिलदेखि खुशी छु ।’ युवा व्यापारी वैठाले नरिवल थालीमा राखेर विक्री गर्न थालेको पनि एक दशक बढी भईसक्यो । उहाँको नरिवल विक्री गर्नु बाहेकको अर्को कुनै पेशाव्यवसाय पनि छैन ।
वैठाले नरिवलको पिस विक्री गर्न थाल्दा एक पिस बराबर ५ रुपैयाँ मूल्य थियो भने अहिले एक पिसलाई २५ रुपैयाँमा विक्री हुन्छ । आफ्नै श्रम र पसीनामा रमाउने युवा वैठाले आत्मसम्मानलाई ठुलो मान्नुहुन्छ । उहाँले आफ्नो कमाई खाने हो तर अर्कोको एक कप चिया पनि खान नपरोस् भन्ने चाहनुहुन्छ ।